Loslaten zonder loslaten...

Als je kind steeds meer een eigen wereld krijgt.

“Hoe was het op kamp?”

“Goed.”

“Heb je nog iets speciaals gedaan?”

“Nee.”

En daar zit je dan.

Je weet dat je kind vandaag op kampdag is geweest. Je weet dat er iets gebeurd is want je zag de melding in de groepschat.

Maar wat er echt gebeurd is?

Geen idee.

Een paar jaar geleden kreeg je nog hele verhalen.

Over wie er ruzie had gemaakt.

Wie er verliefd was.

Wie er iets grappigs had gedaan.

Wie er vals speelde tijdens het groepsspel en waarom dit zo niet eerlijk was!

Nu lijkt een deel van die wereld zich steeds meer buiten jouw zicht af te spelen.

Je kind zit met vrienden in een groepschat in plaats van jij met alle ouders.

Er wordt gelachen om filmpjes die jij niet begrijpt.

Er is een game waar je de regels na drie keer uitleggen nog steeds niet helemaal van snapt.

De slaapkamerdeur gaat wat vaker dicht, de koptelefoon gaat op.

En als je vraagt wat er is, krijg je:

“Niks, laat me gewoon.”

Wanneer is dit eigenlijk gebeurd?

Wanneer werd mijn kind zo groot?

Onze kinderen krijgen steeds meer een eigen wereld

En eigenlijk begint dat al veel vroeger dan we soms beseffen.

Ze willen zelf een geheimpje hebben.

Een vriendje waarover niet alles verteld wordt.

Een eigen spel waar jij niet meer bij hoeft te zijn.

Een kind dat zelf wil beslissen wat het aantrekt, met wie het speelt of hoe iets moet gebeuren.

Langzaam wordt de wereld groter en wij zijn niet meer overal bij.

En dit wordt ons pas echt duidelijk wanneer ze beginnen aan de tienerjaren (of er al volop inzitten).

Vrienden worden belangrijker.

De mening van leeftijdsgenoten krijgt meer gewicht dan onze mening.

Er wordt geëxperimenteerd met identiteit, grenzen en zelfstandigheid.

En ondertussen is er die online wereld die 24 uur per dag mee kan lopen.

Dit kan ons als ouder best onzeker maken...

Want je wilt je kind ruimte geven maar je wilt ook weten hoe het gaat.

Je wilt kunnen helpen als er iets speelt.

En je wilt vooral kunnen merken wanneer er iets niet goed zit.

"Bruuh, jij moet toch niet alles van mij weten!"

Misschien is dat één van de moeilijkste dingen om te leren als ouder.

Dat verbonden zijn niet betekent dat je alles moet weten.

Je hoeft niet elk gesprek met hun vrienden te kennen, niet elk bericht gelezen te hebben.

Een kind dat groter wordt, heeft ruimte nodig om zelf te ontdekken.

Om eigen keuzes te maken.

Om vriendschappen op te bouwen.

Om dingen uit te proberen.

En ja, ook om soms iets te doen waar jij het niet helemaal mee eens bent (hoe waren we zelf...).

Dat is niet hetzelfde als onze ouderlijke rol verliezen.

Het betekent dat die rol verandert.

Je staat steeds minder voor je kind en steeds meer naast je kind.

Misschien hoeven we minder te vragen?

Wanneer een kind zich meer terugtrekt, is onze eerste reactie vaak om dichterbij te komen.

“Wat is er?”

“Waarom doe je zo?”

“Met wie was je aan het praten?”

“Is er iets gebeurd?”

Logisch.

We willen begrijpen wat er gebeurt.

Maar voor een kind dat steeds meer behoefte heeft aan zelfstandigheid kan dat soms voelen alsof het gecontroleerd wordt.

En dan gaat de deur misschien nog wat verder dicht.

Je kunt ook iets anders proberen.

“Je hoeft het nu niet te vertellen. Maar als er iets is, weet je dat je bij mij terechtkunt.”

Of:

“Ik merk dat je wat stil bent vandaag. Ik hoef niet te weten waarom, maar ik ben er.”

Je geeft ruimte maar je trekt je niet terug.

Dat verschil is belangrijk.

En soms komt het gesprek vanzelf

Misschien ken je het wel:

De hele dag vraag je niets.

En dan, net wanneer je zelf eigenlijk moe bent en naar bed wilt...

komt het.

“Er is trouwens iets gebeurd vandaag...”

Dan kan het verleidelijk zijn om te denken:

Waarom vertel je dit nu pas?

Maar misschien is nu gewoon het moment waarop je kind er klaar voor is.

Je hoeft het gesprek ook niet meteen op te lossen.

Een "amai dat klinkt lastig" of "ik snap dat je ervan baalt" kan soms voldoende zijn.

Ook de online wereld hoeft geen gesloten deur te zijn.

Misschien voelt de online wereld van je kind soms als een plek waar je helemaal geen zicht meer op hebt.

En eerlijk? Je hoeft ook niet alles te begrijpen.

Je kunt wel nieuwsgierig blijven.

“Wat vind je eigenlijk leuk aan die game?”

“Wat doen jullie zoal op Discord?”

“Waarom vinden jullie dat filmpje zo grappig?”

Misschien volgt er een uitgebreid verhaal.

Misschien krijg je een zucht en een blik die duidelijk maakt dat je écht oud bent geworden. 😉

Ook dat is oké.

Interesse tonen betekent niet dat je alles moet goedkeuren.

Het betekent vooral:

ik wil jouw wereld een beetje leren kennen.

En hoe minder snel een gesprek verandert in een oordeel of een preek, hoe groter de kans dat je kind later nog eens terugkomt.

Dat is misschien wel één van de moeilijkste dingen van ouder zijn.

Steeds een beetje meer loslaten.

Terwijl je ergens hoopt dat je kind toch nog af en toe terugkomt.

En meestal gebeurt dat ook.

Alleen anders dan vroeger.

Geen uitgebreid verhaal meer aan tafel.

Maar eerder een berichtje met:

“Dit moet je zien 😂”

Het lijken misschien kleine dingen.

Maar soms zijn het precies die kleine openingen die vertellen:

“Ik heb je nog nodig. Alleen op een andere manier.”

Dus wanneer je kind steeds vaker zegt:

“Laat me met rust.”

hoef je niet meteen te denken dat je het contact aan het verliezen bent.

Misschien is je kind vooral bezig met groter worden.

En misschien is jouw taak ondertussen niet meer om voortdurend mee te zijn in die wereld.

Maar om ervoor te zorgen dat je kind weet:

de deur naar jou staat open, ook als die van hun slaapkamer vaker dicht is.