"Ik weet het niet!" Wat kinderen soms proberen te vertellen met hun gedrag.

Herken je dit?

Je merkt dat er iets scheelt aan je kind. Het reageert kortaf.

Wordt sneller boos dan anders. Trekt zich terug of en lijkt voortdurend ruzie te zoeken.

Je probeert voorzichtig te polsen.

"Is er iets gebeurd?"

"Wil je erover praten?"

Maar je krijgt telkens hetzelfde antwoord:

'Nee', 'Niets', 'Ik weet het niet', 'Laat me gerust'

En eerlijk?

Dat kan behoorlijk frustrerend zijn.

Je ziet dat je kind ergens mee worstelt maar je lijkt niet door te dringen.

Je wil helpen maar weet niet hoe.

Kinderen voelen vaak meer dan ze kunnen verwoorden

Als volwassenen verwachten we soms dat kinderen hun gevoelens kunnen benoemen zoals wij dat doen.

Maar gevoelens herkennen, begrijpen en onder woorden brengen is iets wat kinderen nog volop aan het leren zijn.

Soms voelen ze verdriet zonder precies te weten waarom.

Soms voelen ze spanning zonder dat ze daar woorden voor hebben.

Soms voelen ze zich onzeker, teleurgesteld of buitengesloten maar weten ze niet hoe ze dat moeten uitleggen.

En dan gebeurt er iets opvallends:

Ze vertellen het niet met woorden, ze laten het zien met hun gedrag.

Gedrag is vaak een boodschap

Een kind dat plots boos reageert op een kleine opmerking, is niet altijd boos om die opmerking.

Een kind dat voortdurend discussie zoekt, wil niet altijd moeilijk doen.

Een kind dat zich terugtrekt op zijn kamer, wil niet noodzakelijk met rust gelaten worden.

Soms schuilt er iets anders achter.

Bijvoorbeeld:

"Ik voel me onzeker."

"Ik heb vandaag iets meegemaakt dat mij geraakt heeft."

"Ik ben moe."

"Ik voel me niet begrepen."

"Ik weet zelf niet goed wat ik voel."

Kinderen communiceren vaak via gedrag wat ze nog niet via woorden kunnen vertellen.

Wat roept dat op bij ons als volwassenen?

Dat gedrag kan heel wat losmaken.

Misschien merk je dat je sneller geïrriteerd raakt.

Dat je jezelf betrapt op denken:

"Waarom doet hij nu weer zo?"

"We hebben hier toch al over gepraat?"

"Waarom zegt ze gewoon niet wat er scheelt?"

Dat is heel menselijk.

Wanneer we bezorgd zijn om ons kind en tegelijk niet begrijpen wat er gebeurt, ontstaat er vaak frustratie of machteloosheid.

Juist daarom kan het helpen om even stil te staan bij de vraag:

"Wat zou mijn kind mij proberen te vertellen?"

Achter gedrag kijken zonder alles goed te keuren

Begrijpen betekent niet dat je alles moet toelaten.

Grenzen blijven belangrijk.

Maar wanneer we ook aandacht hebben voor de emotie achter het gedrag, ontstaat er vaak meer verbinding.

In plaats van alleen te reageren op wat je ziet, probeer je ook te luisteren naar wat eronder zit.

En vaak voelen kinderen dat verschil.

Benoem wat je ziet

Je hoeft niet te raden, je mag nieuwsgierig zijn.

"Ik zie dat je erg boos bent."

"Ik heb het gevoel dat er iets speelt."

"Je hoeft het niet meteen te vertellen, maar ik ben er als je wil praten."

Geef tijd

Niet elk kind praat op het moment zelf.

Sommigen vertellen pas iets tijdens een wandeling, in de auto, een dag later of vlak voor het slapengaan.

Luister zonder meteen op te lossen

Kinderen hebben niet altijd nood aan een antwoord.

Soms willen ze vooral voelen dat iemand hen hoort en ziet.

Je hoeft dit niet alleen uit te zoeken

Soms blijft bepaald gedrag terugkomen en merk je dat jullie als gezin vastlopen in dezelfde patronen.

Dan kan het helpend zijn om samen te kijken naar wat er achter het gedrag schuilgaat.

Samen kunnen we zoeken naar wat jouw kind nodig heeft om gevoelens beter te begrijpen, woorden te geven aan wat moeilijk is en opnieuw meer rust en vertrouwen te ervaren.

Heb je een vraag of twijfel je of coaching iets voor jullie kan betekenen?

Neem gerust contact met me op voor een vrijblijvend gesprek. Je hoeft niet te wachten tot het écht moeilijk wordt. Soms kan één gesprek al helpen om opnieuw wat helderheid en richting te vinden.