Juni...tussen toetsen, groeien en aftellen naar vakantie.

"Moet ik écht nog studeren?"

"Ik kan het toch niet."

"Wanneer begint de vakantie eindelijk?"

Klinkt dit bekend? Het zijn enkele zinnen die hier thuis de laatste dagen de kop opsteken.

Voor veel kinderen uit de derde graad van de lagere school voelt juni als een bijzondere maand. Het schooljaar loopt op zijn einde, de zomervakantie lonkt en tegelijkertijd staan er vaak nog toetsen, projecten en afrondingen op de planning.

Het zijn de laatste loodjes. En die wegen soms zwaarder dan verwacht.

Een hoofd vol van alles

Kinderen van 10, 11 of 12 jaar bevinden zich in een boeiende overgangsfase. Ze zijn niet meer de kleine kinderen van enkele jaren geleden, maar ook nog geen tieners. Ze groeien, ontwikkelen een sterkere eigen mening en worden zich steeds bewuster van zichzelf en hun omgeving.

Terwijl volwassenen vooral de toetsen zien, spelen er bij kinderen vaak veel meer zaken tegelijk.

Ze kijken uit naar kampjes, vakanties en lange zomerdagen. Ze denken na over de overstap naar een nieuwe klas of zelfs naar het middelbaar. Vriendschappen veranderen. Hun lichaam verandert. Hun behoefte aan zelfstandigheid groeit.

Dat maakt dat hun hoofd soms behoorlijk vol zit.

Waarom er meer spanning kan zijn thuis

Net in deze periode merken ouders soms dat hun kind sneller geïrriteerd reageert, minder gemotiveerd lijkt of moeilijker meewerkt.

Waar studeren vroeger relatief vlot verliep, ontstaan er plots discussies.

Je vraagt of de leerstof al bekeken is...je krijgt een zucht.

Je biedt hulp aan...je krijgt een korte "Nee."

Je probeert nog eens...

En voor je het weet, zit iedereen gefrustreerd aan tafel.

Dat betekent niet dat er iets fout loopt.

Vaak is het juist een teken dat je kind groeit en meer autonomie wil ervaren. Alleen beschikt het nog niet altijd over de vaardigheden om alles zelfstandig te organiseren of de spanning die daarbij komt kijken goed te reguleren.

"Ik wil het zelf doen"... maar ook weer niet

Veel kinderen in deze leeftijdsfase bevinden zich in een dubbel gevoel.

Ze willen graag groter worden. Zelf beslissen. Zelfstandig werken.

Maar tegelijkertijd hebben ze nog steeds ondersteuning nodig.

Dat maakt het soms lastig voor ouders.

Je ziet dat je kind hulp kan gebruiken, maar je hulp wordt niet altijd enthousiast ontvangen.

Probeer daarbij te onthouden dat de afwijzing meestal niet persoonlijk bedoeld is.

Vaak worstelt een kind met vragen zoals:

Kan ik dit wel alleen?

Wat als ik fouten maak?

Wat verwachten anderen van mij?

Hoe zorg ik ervoor dat alles lukt?

Achter een "laat me gerust" schuilt soms meer onzekerheid dan je denkt.

Emoties onder de oppervlakte

Wanneer spanning oploopt, uit zich dat niet altijd in woorden.

Sommige kinderen worden stiller.

Andere kinderen worden net drukker, emotioneler of sneller boos.

Hun gedrag vertelt vaak meer dan hun woorden.

Daarom is het soms helpend om eerst aandacht te geven aan wat een kind voelt, voordat we focussen op wat het moet doen.

Een kind dat zich begrepen voelt, staat meestal meer open voor de helpende hand dan een kind dat alleen hoort wat er nog moet gebeuren.

De veranderende band tussen ouder en kind

Deze periode herinnert ons ouders er vaak aan hoe snel ons kind verandert.

Je merkt dat gesprekken anders worden.

Dat je minder vanzelfsprekend betrokken wordt.

Dat je kind sommige dingen liever zelf probeert uit te zoeken.

Dat kan soms zoeken zijn.

De relatie tussen ons en onze kinderen verschuift langzaam van oplossingen geven naar samen nadenken. Van sturen naar ondersteunen.

Dat is niet altijd eenvoudig, maar wel een belangrijk onderdeel van opgroeien.

De laatste loodjes hoeven niet alleen gedragen te worden

Voor sommige kinderen is een beetje extra ondersteuning net wat ze nodig hebben om deze periode met meer rust en vertrouwen door te komen.

Een neutrale begeleider kan helpen om structuur te brengen in het studeren, spanning bespreekbaar te maken en vaardigheden aan te leren die ook later van pas komen.

Niet omdat er iets mis is met je kind.

Wel omdat groeien soms gepaard gaat met uitdagingen die je niet alleen hoeft aan te pakken.

Nog even volhouden

Juni is vaak een maand van contrasten.

Van vermoeidheid én enthousiasme.

Van toetsen én vakantiekriebels.

Van loslaten én vasthouden.

Misschien merk je thuis wat meer spanning. Misschien lijkt je kind minder gemotiveerd dan anders. Misschien botsen jullie af en toe wat vaker.

Dat hoort vaak meer bij deze fase dan je zou denken.

En ondertussen komt die zomervakantie elke dag een stapje dichterbij.

Nog even...de finish is in zicht!