Waarom het einde van het schooljaar meer is dan aftellen naar de vakantie...

"Nog maar acht keer slapen en dan is het vakantie!"

Je kind roept het enthousiast aan tafel. Er wordt afgeteld, plannen worden gemaakt en de zomervakantie lijkt niet snel genoeg te kunnen beginnen.

En toch merk je de laatste dagen iets anders.

Je kind reageert sneller boos, wordt plots verdrietig om iets kleins, hangt meer rond jou dan anders. Of komt thuis met verhalen die je eerder in het schooljaar nooit hoorde.

Misschien vraag je je af wat er aan de hand is.

Want ze kijken toch zo uit naar de vakantie?

Onlangs vertelde een papa me dat zijn dochter elke ochtend enthousiast naar school vertrok, maar tegelijk plots begon te huilen wanneer er gesproken werd over de laatste schooldag.

"Maar je kijkt toch uit naar de vakantie?" vroeg hij telkens verbaasd.

zijn dochter knikte op die vraag en begon tegelijk opnieuw te huilen.

Voor volwassenen lijkt dat soms tegenstrijdig.

Voor kinderen helemaal niet.

Kinderen leven vaak veel meer in het moment dan wij.

Waar wij vooral denken aan de vakantie die eraan komt, voelen zij ook wat er achterblijft.

Hun klas, hun bank, hun juf of meester.

Dat vriendje dat volgend jaar misschien niet meer bij hen in de klas zit.

De gewoontes die zo vertrouwd zijn geworden.

Soms vergeten we hoeveel veiligheid er in zo'n schooljaar kruipt.

Na al die maanden weten kinderen precies waar ze aan toe zijn.

Ze kennen de regels. Ze weten wie hen helpt wanneer iets moeilijk gaat. Ze hebben hun plaats gevonden.

En dan komt het moment waarop dat allemaal verandert.

Zelfs wanneer die verandering positief is.

Dat betekent niet dat kinderen voortdurend verdrietig rondlopen.

Integendeel.

Ze kunnen uitkijken naar ijsjes, vakanties, logeerpartijen en lang opblijven.

Maar tegelijk kunnen ze ook voelen dat er iets verandert.

En soms komt dat gevoel naar buiten op momenten waarop we het niet verwachten.

Via een boze reactie.

Via extra knuffels.

Via een klein verdriet dat plots heel groot lijkt.

Misschien hoeft er op zulke momenten niet meteen een oplossing te zijn.

Misschien is het genoeg om even stil te staan bij wat er voor je kind verandert.

Om samen terug te kijken op het voorbije schooljaar.

Te praten over leuke herinneringen.

Of gewoon te luisteren wanneer je kind vertelt wat het zal missen.

Want terwijl wij vaak bezig zijn met wat komt, nemen kinderen soms in stilte afscheid van wat vertrouwd was.

En misschien is dat wel de reden waarom de laatste dagen van het schooljaar soms wat meer emoties met zich meebrengen dan we zouden verwachten.

💛